خلق به چَه مانده به دنبال نورعارف خودخوانده به صحن غروررهبر حق رهگذر بینماستهست جهان از دم او در ظهورحلمی

آنان که آزادی ندارند نه از این بابت است که آزادی از ایشان دریغ شده است، بلکه چون آزادی را دوست ندارند، عزیز نمیدارند و از قوانین آن بیخبرند. آن که آزادی ندارد قانون ندارد و چون قانون نیست آزادی نی

روح از این حجلهی بیعشق به جایی برودبدرد خرقه و در سوی نوایی برودxa0گوش کن تا شنوی از فلکت صد آوازجان رحیل است پی نور و صدایی برودxa0ساقی از مغفرت باده گرم نام دهدشاید این دلشده امشب به هوایی برودxa0خانها

حروف عقل می خوانی دمادمبنوشی هم بنوشی باده ی غم ببوسی هم ببوسی طبله ی خاکبگیری دست هم آن دست ماتم کشی آری ولی بر سر سیاهینه سرخی کان برد اندوه آدمxa0 سخن گویی ولیکن لغو و باطلنه آن حرفی که خیزد ز اسم اع

چشمِ شاهدِ روح، چشمِ شاهدِ خداست. و مشاهده، عمل است. حلمی حلمی در تلگرام و اینستاگرامکتابهای حلمی در کتابخانۀ دلبرگ

بخیزید ای عزیزان بر سر خودبه پا خیزید از هر منبر خودبه کار دل فرا رفتن قرار استز کار و بار و فکر و باور خود حلمی موسیقی:xa0Xinobi & Gisela João - Fado Para Esta Noite

باید به پرده رفتن، جام خطر کشیدناز جامه ها گسستن، بی جامه پر کشیدن باید به جنگ من ها با عقل در فتادنبر کلّ هستی خویش خطّ حذر کشیدن کشور به کشور از خود باید برون نشستنتاریخ خویشتن را از خود به در کشیدن

آیا معنوی تر از این که دیگران تصوّر کنند معنوی نیستیم؟ آیا شیرین تر از این باخت که تمام هستی خویش تقدیم خدا کرده ایم و باز در طلب باختن ایم؟ آیا بیدارتر از این که دانسته ایم تمام انسان خواب است و ما ر

سوی من گرفت جانی، سر وقت بی زمانیبه زبان مستتر گفت که خدا نگاهدارت به خروج ناگهانی، سر خان بیکرانیبه حروف معتبر گفت که خدا نگاهدارت به دو چشم لامکانی، به کلام آسمانیبه لبان شعله ور گفت که خدا نگاهدارت

و می گویم تنها باید تسلیم بود و بس. به پیشگاه یار چنین باید رفت:سرنگون، بی قبا و عبا و کلاه و سرپیچ عقل.سر باید سپرد، نه بر زمین، بلکه بر آسمان.کُله کَلّه باید فکنده شود، نه بر چوب رخت هوا، بلکه در گو

آدمی از خاک و عاشق از فلکعاشق آمد تا کند عالم الکعاشق آمد از گلستان خدابی تمنّا، بی تضرّع، بی کلک حلمی دوبیتی های حلمی را می توانید در اینجا بخوانید.

نبرد، نه آن زمان که دیگری بر تو می شورد، که آن خاک بازی و جنگ کودکان، که آن زمان که تو بر تو می شوری. گرچه نه تو، ذهن تو، ابردشمن تو در نهاد تو، و تو چه قرنها که تسلیمی و به تسلیمی شادمانی. و باری تسل

یک زمان چیزی بگوید یک زمان چیزی دگرما مطیعانیم و ما را این اطاعت گنج و زرxa0هر چه گوید حرف حق باشد، چه جای ما و منمِنّ و مِن این ما و من، این ما و من باز آ ببرxa0شاد باشیم و ثناگو جانب درگاه عشقمطلق ما ش

غزل ۱۶۱.خبر از آدم و این   عالم     نفسانی     نیست  خبر از روح بر آید ز دم فانی نیستxa0خاطر عشق میازار و ز خود فارغ باشهمه اسرار جهان آن چه که می دانی نیستxa0روزها سر به نهان گیر و شبان فاش بخوانزان خط راز که جز خام

جهانی نو، به تمامی زبانی نو. خانه ای نو و به تمامی مردمانی نو. آسمانی نو و خورشیدی نو، یار همان، لیکن با تلألوی سپیدی نو. آفتاب می تابد، عمود از درون سرم به تمام جهان. جهان از قلبم آغاز می شود و در دا

مثنوی کامل را در کتابخانه دلبرگ بخوانید. اینجا.

عشق به هر کس به قدر ظرفش می دهد و هر کس را به قدر وسعش به خدمت می گیرد. بیرونی را نان بیرون می دهد و از درونی، نان و جان و جهانش را می ستاند و او را به تمامی وقف خویش می گرداند.حلمی | کتاب لامکان

و در نهایت   گمراهی   تحفه ای اهریمنی از آن کسانی ست که به ارشاد دیگران سخت در کارند و ایشان که گاه خرقه می کشند و گاه خرقه می نهند، زان پیش تر که در درون خویش خرقه های خویش دیده باشند - خرقه های جهل و شر

آنچه که دیروز بودم امروز نتوانم بود. آنچه امروزم فردا نخواهم بود. چرا که زنده ام، و زندگی طوفان ابدی   تغییر   است. زمین تغییر می کند، آسمانها تغییر می کنند و سنگ و گیاه و حیوان و انسان و ملائک در تغییرند

غزل ۳۶۲. دم بزن ای جان که دمت   دلرباست  دم زدن تو ز دم کبریاست دم بزن ای جان که دمادم توییروی تو روی دل و روی خداست دم بزن ای شعشعه ی لامکانشعله ی چشمان تو بر ما سزاست دم بزن ای حضرت روح القدسهر چه تو گو