مدّتی خشم آمد و بیداد کردتا که هر واماندهای را صاد کرد لشکر واماندگان استانستانشعله زد نفرت به دشت خانمان احمقان آهسته پهناور شدندچون رئیسان خر، جماعت خر شدند لکنت و افساد و شر در نام عدلطفلکی نوزاد بیفرجام عدل بیهدفتازان عالم، حاکمانیک دو روزی طعم قدرت بر زبان وای از این خلقی که بندش را ستودگر نبود...

به خدا که بیخدایی به از این خدانماییبه خدا که کفر بهتر ز مذاهب هواییسر آن اگر نداری که ز خواب مرگ خیزیدم آن گرفته این دل که ز مرگ خود در آیی حلمی Adblock test (Why?)

این قافلهی دواندوان سلّانهاین چرخ کج به راستی افسانه این خامشی به نور پنهان آلودوین روشنی به هیچ ره پروانه این راز که سوز و ساز وارون دارداین عقل جد شبانه بدمستانه این وصف هزارسالهی تکراریهر بار به شیوهای هنرمندانه نبض کهنی که کوب دیگر داردعهد حجری به چرخ نو جولانه پیر خوش ما چراغ عالمتاب استدر غمزد...

در هر سرا یاری یافتم.در هر یار سرایی یافتم.در هر یار دل باختم تا سرآخر آن یگانه یافتم. این دویی برانداختم،تا دریافتم:آن یگانه منم. حلمی | کتاب اخگران Adblock test (Why?)

گذرگاهی که رهپویی نداردمگر از راه دل سویی ندارد مپرس از رفتگان راه دشوارکه این چوگانسرا گویی ندارد من اینجا ساعتی بیخود نشستمبه بستانی که کوکویی ندارد یکی ساعت که در وقت ابد بودهزاران تا و یک تویی ندارد سخن رمزینه شد، چون گفتِ معناچو دیگر حرفها خویی ندارد جسوران گنج پنهانی سزایندره گنجینه ترسویی ندا...

انسان بر مبنای خواب،هستی بر مبنای شراب.xa0روح بر مبنای عِرق،نیستی بر مبنای عَرَق. حلمی - کتاب اخگران

پشت سکّانم، مرا واگیر کنخلقت از طرز بیانم سیر کنبخت سرخوش، جان سرکش، جام پُراین همه چون شعلهها تکثیر کنمن سراپای وجودم عشق شدتو چنین کردی و خود تدبیر کنساز، خود آوردهای، مضراب زن!این قلم خود ساختی، تقریر کن!زیر و رویم را چو خود افراشتیپس تو خود این

اگر این مومنی، الحاد بهترهمه این خوابگه بر باد بهتراگر این عاقلی، از عقل سیرمکه جامی و نگاری شاد بهتر حلمی

ای گوش! رند شو! صوتی بر آمدهبشنو نوای تیز! دُوری سر آمدهxa0از گام و برکت اکسیر جام نوصد جم زیارت این گوهر آمدهxa0آخر ز گردش این جام باستانجانانخداوشی بر منبر آمدهxa0بر تکیه داده چشم، بر گوشه داده دلاین جان تازهای کز محشر آمدهxa0درویش! راست کن آن نون انزوا!

این چیست؟اینجا کجاست؟واگویههای عدم،ماورای تماشا. حلمی - کتاب اخگران

به کار واژهپردازی نباشد شعر، میدانیفقط عشق است در میدان، کلام عشق میخوانیxa0درون جان ویرانت هنوز ار مانده دانگی نوربخوان این خطّ جادوگر ز شعر ناب ایرانیxa0شب میخانه رخشان است، بیا تا جام برگیریمرهایت سازد این جرعه تو را ز اقران تحتانیxa0چه از ارکان بی

صدایی مهیب؛چیزی تازه.xa0 حلمی - کتاب اخگران

سلام بر بیداران و سلام بر بیدارشوندگان.xa0سلام بر چشمانی که در بیداری نمیخوابند و در خواب بیدارند.سلام بر آنانی که هر لحظه نواند و در هر لحظه در رنج نو شدناند.سلام بر روحهای باستانی. باد که دروازههای راز بر آمادهترینان بگشایند.خوشا آنان که در حجاب

هر بار میخوانم تو را، هر بار روی دیگریهر روز میبینم تو را، هر روز سوی دیگریهر لحظه جوری تازهای، هر بار نوری تازهایهر دم به شکلی نو به نو در گفتگوی دیگری حلمی

گرچه تنم از تو دور، این دل ما جورِ جورنیست بقا و فنا، هست صفای حضورهست به سر سوسنی سر زده تا اوج روحهست به دل لالهای شعلهور از صوت و نور حلمی

نه که نمیتوانند، نمیخواهند. نمیخواهند که بتوانند رعب وهم و رعش ترس را از خویش بزدایند. پس به بیماری خو میگیرند، چرا که بیماری آسانتر و بیخطرتر از به سلامت از طوفانها گذشتن است.xa0 می صراحت میآرد و نقاب ریا میفکند، و چون آسودهگزینان بیریا نتوانند، صراحت دشمن دانند و از صراحی بپرهیزند. و آسودگان را به...

چو بنشینی جهان گردد فراموشببندی چشم و بینی روح در نوشبه پا خیزی به راه دل به گاهیچه باشد بعد از این؟ خاموش! خاموش! حلمی

عرشجویان را زمین بنگاه نیستxa0منزل عشّاق در این راه نیستعزم دل چون میکنی هشیار باشچون خروج از راه دل دلخواه نیست حلمی

چه خبر عقلپرستان؟ به سر بام رسیدید؟کمر زهد ببستید به اندام رسیدید؟چه خبر خوابفروشان؟ خم محراب فروشان؟کمر ظلم شکستید و به فرجام رسیدید؟ حلمی

اگر نوریبا چنین ظلمت به خاک شد،چه کورسوی حقیر.xa0حلمی - کتاب اخگران