متفرّقشده از خویشم..

ای میانرفته بیا تا به میان بنشینی
در دلم نیمشبی باز عیان بنشینی 

مشق خمکردن جان دادی و سی سال گذشت
حال خوش باش که در قوس کمان بنشینی

بندهی عشق کجا حجرهی زهّاد گرفت
گفت بهتر که به بازار و دکان بنشینی

گفتی و نیست مرا با دگران الفت حرف
اگرم حرف تو باشد به زمان بنشینی

متفرّقشده از خویشم و پیدایم نیست
تا بیایی به سر منبر جان بنشینی

گفتگوهای من و عشق به هر گوش رسید
بخت، این بود که در گوش جهان بنشینی

حلمیا سهم تو از کون و مکان هیچکسیست
تا که بر سینهکش هیچکسان بنشینی